De vlag

2020: De klok luidde op woensdagavond. We applaudisseerden voor de zorg, we kleurden de stoepen en voor de verzorgingstehuizen stonden we muziek te maken. In Brabant waren veel doden te betreuren. Bij begrafenissen erehagen langs de weg. Wat een toestanden allemaal.

We moesten het samen oplossen, en omdat samen gevoel een gezicht te geven werden er bij de vlaggencentrale vlaggen gemaakt. Een rode vlag met een groot hart en witte handen!

Hij wapperde in heel Nederland. Hij wappert nog steeds.

De vlag slijt, de kleur wordt valer, de randjes gaan rafelen. Wordt er nog naar gekeken?

Wordt hij niet meer gezien? Enkelen van de lichting waarmee hij van de rol kwam, zijn al totaal versleten of uit frustratie of verveling weggehaald. Uit beeld gehaald.

In 2021 heeft de vlag een opvolger gekregen: een donkerzwarte bladzijde die her en der voor een raam hangt. De vlag eist. Vrijheid krijg je niet door je hard op te stellen of door zaken te ontkennen. Vrijheid hebben we, hadden we, ook in Corona-tijd, ook in tijden van de avondklok, ook toen we mondkapjes droegen.

Het is maar hoe je er mee om kunt gaan. Het is wat het is.

Posityfke